TIBBİ MÜMESSİLLERDE İŞ YAŞAM DENGESİ, İŞTE KENDİNİ YETİŞTİRME VE İŞ STRESİ ARAŞTIRMASI
Yönetim Bilimleri Dergisi, cilt.24, sa.60, ss.629-656, 2026 (TRDizin)
- Yayın Türü: Makale / Tam Makale
- Cilt numarası: 24 Sayı: 60
- Basım Tarihi: 2026
- Doi Numarası: 10.35408/comuybd.1651181
- Dergi Adı: Yönetim Bilimleri Dergisi
- Derginin Tarandığı İndeksler: TR DİZİN (ULAKBİM)
- Sayfa Sayıları: ss.629-656
- Süleyman Demirel Üniversitesi Adresli: Evet
Özet
Bu çalışma, tıbbi mümessillerde iş-yaşam dengesi boyutlarının iş stresi ve işte kendini yetiştirme üzerindeki etkilerini incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırma tanımlayıcı ve kesitsel tasarıma sahip olup, kolayda örnekleme yöntemiyle ulaşılan 451 tıbbi mümessilden anket verisi toplanmıştır. Veri toplama aracı Genel İş Stresi Ölçeği, İş-Yaşam Dengesi Ölçeği ve İşte Kendini Yetiştirme Ölçeğinden oluşmaktadır. Veriler tanımlayıcı istatistikler, korelasyon analizi ve çoklu regresyon analizi ile değerlendirilmiştir. Bulgular, iş-yaşam dengesi boyutlarının iş stresi üzerinde anlamlı etkileri olduğunu göstermektedir. Özellikle işin yaşama olumsuz etkisi iş stresinin en güçlü belirleyicisi olarak ortaya çıkmıştır. İş stresinin artması, tıbbi mümessillerin canlılık ve öğrenme düzeylerini anlamlı biçimde azaltmaktadır. Ayrıca yaşamın işe olumsuz etkisi canlılık ve öğrenme üzerinde negatif etkiler gösterirken, iş ve yaşam arasındaki olumlu etkileşimler çalışanların canlılık ve öğrenme deneyimlerini desteklemektedir. Sonuçlar, iş-yaşam dengesini destekleyen örgütsel uygulamaların çalışanların stres düzeyini azaltarak gelişim ve öğrenme süreçlerini güçlendirebileceğini göstermektedir.
This study aims to examine the effects of work–life balance dimensions on job stress and thriving at work (vitality and learning) among medical representatives. The research employed a descriptive and cross-sectional design, and survey data were collected from 451 medical representatives using convenience sampling. The data collection instrument consisted of the General Work Stress Scale, the Work–Life Balance Scale, and the Thriving at Work Scale. The data were analyzed using descriptive statistics, correlation analysis, and multiple regression analysis. The findings indicate that work–life balance dimensions have significant effects on job stress. In particular, the negative impact of work on life emerged as the strongest predictor of job stress. Increased job stress significantly reduces employees’ vitality and learning levels. In addition, the negative impact of life on work negatively affects both vitality and learning, whereas positive interactions between work and life enhance employees’ vitality and learning experiences. The results suggest that organizational practices supporting work–life balance may reduce stress and strengthen employees’ development and learning processes.